هه وال نیر شماره ۳ و ۴
آقای جلال طالبانی رئیس جمهور عراق بر دولتی فراگیر در عراق تاکید کرد
بعد از نشست مسئولان لیستها منتخب برای تشکیل دولتی متحد ملی با حضور سفیر آمریکا در عراق آقای جلال طالبانی رئیس جمهور عراق در یک کنفرانس مطبوعاتی شرکت کرد. در کنفرانس آقای طالبانی اعلام کرد: ادامه در صفحه ۲
تیترها
تبرئه 3 دانشجوی کرد
بعث و کوردستان جامعه سی
بختیار علی
احمد كايا
نگاهی به زندگی و افکار احمد کایا
هه له بجه ، ته رمیکی به هه یبه ت
به رزان هه ستیار
کوتایی میژوو
سه عد قازی ( ورمی )
ده رسیک له هه له بجه وه
خه سرو پیربال
سرمقاله
خشونت و حـلبچه
امجـد ایرانخواه
"داریوش آشوری" پیامدهای نیهلیسم را به دو شیوه می بیند: یکم هیچ انگاری که منجر به ناامیدی و افسردگی می شود، بعد دیگری آن تمایل به قدرت طلبی و پناه بردن به خشونت است. بنابراین خشونت یکی از پیامدهای معتقد به هیچ انگاری است، صدام حسین دیکتاتورعراقی از مصادیق بارز هیچ انگاری بود وی از لحاظ روانی دچار بیماری دو قطبی ( افسردگی- شیدایی ) بودو همین بیماری و تمایل شدید به قدرت طلبی تراژدی وحشتناکی در تاریخ بشریت آفرید که" انفال و حلبچه" از نمونه های آن است تراژدی هایی که دل هر انسان دردمندی را به درد می آورد، انفالی که 182 هزار کرد بیگناه زنده به گور شدند و حلبچه ای که بیش از 5 هزار زن و مرد و پیر و جوان با بمباران شیمیایی به خاک و خون کشیده شدند.
رویکرد دوم ، "شارل لویی منتسکیو" فیلسوف شهیر فرانسویی می گوید قدرت، فساد می آورد و قدرت مطلق، فساد مطلق می آورد. خشونت همواره از ابزارهای اصلی این قدرت های مطلقه بوده است که به نام دین، عدالت، ناسیونالیسم و پیشرفت استفاده از این وسیله شوم را توجیه می کردند. خشونت شیوه کسانی است که جزء به حذف دیگران در صحنه بازی زندگی نمی اندیشند بازی بدون رقیب می خواهند. خشونت از جمله نشانه های حکومت های توتالیتریست که به تفکیک قوای اعتقادی ندارند و بمباران شیمیایی حلبچه نمونه بارزی از مشی مشهود کسانی است که برای اهداف نامشروع خود به هر وسیله پناه می برند.کسانیکه معتقدند برای رسیدن به هدف به اصطلاح مقدس خود می توان به هر وسیلهء نا مشروعی چون خشونت و حذف فیزیکی ( انفال و بمباران شیمیایی ) پناه برد.
"جان لاک" فیلسوف انگلیسی می گوید : سیاستمداران بطور بالقوه جانواران درنده ای هستند از کاربرد خودسرانه قدرت در جهت منافع خصوصی خویش ابایی ندارند پس تنها از طریق تعبیه نهاد و مواضع عینی و نظارت مستمر می توان آنها را مهار کرد پس برای جلوگیری از انفالی دیگر و حلبچه ای دیگر باید همواره قدرت را چنان تفکیک کرد که امکان خودسریهای آنان و تکرار چنین وقایعی از بین برود و یا حداقل چنین اقداماتی به حداقل برسید.
